یه جایی تو فضای شکمم، اطراف دم و دستگاه روده‌هام، آتش روشنه. آتشی به قدمت بیست و پنج سال. گاهی آرومه، گاهی احساسش نمی‌کنم، فکر می‌کنم خاموش شده و دیگه اثری ازش نیست. ولی یک‌هو گر می‌گیره. سرم رو داغ می‌کنه، دستام رو گرم می‌کنه، معده‌م رو می‌سوزونه، گدازه‌هاش تا گلو میاد بالا و گیر می‌کنه، سرد می‌شه، سنگ‌ می‌شه، بغض می‌شه. اگر تنها باشم، مثل هیزم شعله‌وری که کف کلبه‌ی چوبی افتاده باشه، آتش شروع می‌کنه به بلعیدن اطرافش، ذوب کردن هرآنچه که درونشه، آروم و جزء به جزء پخش می‌شه و در یک آن کلبه فرو می‌ریزه. اون موقع‌ست که من پناه می‌برم به سکوت خیابون‌های نیمه‌شب تا سیگارم رو با ذغال‌های به جا مونده روشن کنم و برای خودم زار بزنم. اما اگر تنها نباشم؛ شعله‌های آتش بی‌تابی می‌کنه، به هر سمت زبانه می‌کشه، دست‌هام رو به لرزه می‌ندازه، چشم‌هام رو سیاه می‌کنه، مستقیم وارد فضای فضای دهنم می‌شه و گلوله‌های آتش رو پرت می‌کنه سمت فرد مقابل. همه‌چیز خاکستر می‌شه، خراب می‌شه. حالا آتش آروم می‌شه، دیگه دستام نمی‌لرزن، دیگه چشم‌هام سیاه نیستن، من می‌مونم و احترامی که حالا ازش خاکستر مونده.

این آتش یک هدیه‌ست. هدیه‌ای از دو والد عزیزم که در بدو تولد به من دادند و من به خوبی بیست و پنج سال ازش مراقبت کردم.

خاموش کردنش سخته. وارد نبرد مرگ‌آوری میشی. سمتش که بری آتش شعله‌ور می‌شه. می‌سوزونه، درد تا مغز استخوان می‌ره و بدنت تیر می‌کشه. خیلی زود فلجت می‌کنه و بی‌حال و ناتوان رهات می‌کنه. به خودت میای و می‌بینی با یه سیگار روشن بین انگشت‌های بی‌جونت داری مفلسانه راه میری و زار می‌زنی، اما این‌بار، تو دلِ شلوغی خیابون.